Tug-of-War – ว่าด้วยการเล่นชักเย่อ

จากความเคลื่อนไหวล่าสุดเมื่อเย็นวานนี้ (23 เมษายน 2553) ของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ที่เปลี่ยนทีท่ากลับมายอมประนีประนอมกับฝ่ายรัฐบาลอีกครั้ง มีคนประเมินกันว่าเป็นเพราะเสื้อแดงอ่อนล้าจากการกรำศึกเป็นเวลาเกินกว่าเจ็ดสัปดาห์ และข้าศึกจากแนวรบใหม่ที่เริ่มก่อตัวจากความไม่พอใจที่สะสมก็เริ่มจะส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่หากจะมองว่าการยอมกลับมาร่วมโต๊ะเจรจานั้นหมายถึงการล่าถอยหรือเป็นความพ่ายแพ้ในยกแรกนั้นก็อาจไม่ถูกเสียทีเดียว& หากเปรียบกับการชักเย่อ สถานการณ์การเมืองไทยในขณะนี้ได้ผ่านมาถึงจุดที่ทั้งสองฝ่ายต่างดึงดันกันจนเชือกเขม็งเกลียว ต่างฝ่ายต่างยื้อให้จุดกึ่งกลางของเชือกเข้ามาอยู่ในฝั่งของตัวเองให้มากที่สุด เมื่อเกิดเหตุการณ์ความสูญเสียในคืนวันที่ 10 เมษายน ทางฝ่ายคนเสื้อแดงอาจจะคิดว่านั่นคือพลังเฮือกสุดท้ายที่จะดึงให้รัฐบาลเพลี่ยงพล้ำเข้ามาในแดนตัวเองและล้มลงในที่สุด แต่สถานการณ์หาเป็นเช่นนั้นไม่ การเสียชีวิตของนายทหารและกองกำลัง(สองคน)ติดอาวุธปริศนาได้เข้ามาช่วยรัฐบาลกระตุกเชือกคืนไปพอสมควร& จนเมื่อกลุ่มเสื้อหลากสี (ต้องอย่าลืมว่าสีเหลืองก็เป็นสีๆหนึ่ง และยังเป็นแม่สีอีกด้วย) ได้ออกมาเคลื่อนไหว มีการรวมตัวตามที่ต่างๆ โดยตัวเลขผู้เข้าร่วมในแต่ละครั้งก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มีการกระทบกระทั่งกันเล็กน้อยหลายคืนที่แยกศาลาแดง จนกระทั่งเกิดเหตุระเบิดจากเครื่องยิง M79 ที่สีลมในคืนวันที่ 22 เมษายน แม้หลายคนจะคลางแคลงในข้อแถลงของรองนายกฯสุเทพ เทือกสุบรรณที่รีบออกมาอธิบายตำแหน่งการยิงว่ามาจากทางด้านหลังอนุสาวรีย์ร.6 ทั้งที่กระบวนการพิสูจน์เพิ่งจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่กลุ่มเสื้อหลากสี และกลุ่มผู้ที่เห็นอกเห็นใจกับความสูญเสียจากเหตุการณ์ดังกล่าวก็ถือว่าได้เข้าไปต่อแถวช่วยรัฐบาลออกแรงชักเย่ออีกยกหนึ่ง& แต่เราต้องไม่ลืมว่าในการเล่นชักเย่อที่กรอบกติกาเปลี่ยนไปได้ทุกห้วงขณะเช่นนี้ นอกจากการออกแรงดึงแล้ว ยังมีอีกวิธีที่จะทำให้ชนะโดยไม่ต้องออกแรง นั่นก็คือการปล่อยเชือกเอาดื้อๆ ให้อีกฝ่ายล้มครืนกันไปเอง& การที่คนเสื้อแดงออกมาเดินเกมยอมผ่อนก่อนในรอบนี้ หากรัฐบาลไม่ตอบรับหรือตอบโต้อย่างทันท่วงที อีกทั้งพรรคพวกที่มาช่วยดึงก็ท่าทางจะไม่ยอมให้ปล่อยเชือกง่ายๆ ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้คนเสื้อแดงจะใช้เลือกใช้วิธีนี้เพราะความอ่อนล้า แต่เพียงแค่ยอมปล่อยมือเชือกเพียงชั่วพริบตาเดียว ก็อาจจะทำให้ฝั่งรัฐบาลที่ยังไม่ยอมลดแรงดึงล้มไม่เป็นท่าลงมาได้เช่นกัน . หมายเหตุ: บทความนี้เป็นทรรศนะส่วนตัว มิได้เป็นการแสดงออกในฐานะพนักงานขององค์กรที่ผู้เขียนสังกัดอยู่แต่อย่างใด

April 23, 2010 | Comments »