Tug-of-War – ว่าด้วยการเล่นชักเย่อ

จากความเคลื่อนไหวล่าสุดเมื่อเย็นวานนี้ (23 เมษายน 2553) ของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ที่เปลี่ยนทีท่ากลับมายอมประนีประนอมกับฝ่ายรัฐบาลอีกครั้ง มีคนประเมินกันว่าเป็นเพราะเสื้อแดงอ่อนล้าจากการกรำศึกเป็นเวลาเกินกว่าเจ็ดสัปดาห์ และข้าศึกจากแนวรบใหม่ที่เริ่มก่อตัวจากความไม่พอใจที่สะสมก็เริ่มจะส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่หากจะมองว่าการยอมกลับมาร่วมโต๊ะเจรจานั้นหมายถึงการล่าถอยหรือเป็นความพ่ายแพ้ในยกแรกนั้นก็อาจไม่ถูกเสียทีเดียว& หากเปรียบกับการชักเย่อ สถานการณ์การเมืองไทยในขณะนี้ได้ผ่านมาถึงจุดที่ทั้งสองฝ่ายต่างดึงดันกันจนเชือกเขม็งเกลียว ต่างฝ่ายต่างยื้อให้จุดกึ่งกลางของเชือกเข้ามาอยู่ในฝั่งของตัวเองให้มากที่สุด เมื่อเกิดเหตุการณ์ความสูญเสียในคืนวันที่ 10 เมษายน ทางฝ่ายคนเสื้อแดงอาจจะคิดว่านั่นคือพลังเฮือกสุดท้ายที่จะดึงให้รัฐบาลเพลี่ยงพล้ำเข้ามาในแดนตัวเองและล้มลงในที่สุด แต่สถานการณ์หาเป็นเช่นนั้นไม่ การเสียชีวิตของนายทหารและกองกำลัง(สองคน)ติดอาวุธปริศนาได้เข้ามาช่วยรัฐบาลกระตุกเชือกคืนไปพอสมควร& จนเมื่อกลุ่มเสื้อหลากสี (ต้องอย่าลืมว่าสีเหลืองก็เป็นสีๆหนึ่ง และยังเป็นแม่สีอีกด้วย)…

Continue Reading →